Can I Scream?

2012-01-23T11:12:00.001+01:00

2011-11-26T22:19:00.002+01:00

SU18 dzielnie łamie się podczas wyjazdu z Dworca JIIIS, a starszy pan na pewno dziwi się, czemu nie zająłem się jeszcze wszystkimi zdjęciami, które chce dodać.

W tygodniu mam trochę wolnego czasu więc spróbuję się nimi zainteresować, aby móc je wrzucić i napisać coś niecoś o moich wrażeniach na temat funkcjonowanie poznańskiej komunikacji zbiorowej.

Dziękuję, dobranoc

"...uduszona latająca ryba..."

2011-11-06T22:14:00.001+01:00

Oto Prozac i Melissa- dwa szczurki, które mieszkają sobie ze mną i z P. Jedna jest żywiołowa, ciekawska, wszędzie jej pełno. Druga zaś jest wielką indywidualistką, chodzącą własnymi ścieżkami.
Ktoś może powiedzieć, że nigdy świadomie i dobrowolnie nie zdecyduje się na trzymanie w domu szczurów. No cóż... Ja też nie byłem do nich do końca przekonany, zastanawiałem się, czy rzeczywiście są one nam tak bardzo potrzebne. Ale kiedy patrzę jak taki maluszek trzyma w w swoich drobnych łapkach lawałek serka i jedząc patrzy na mnie z bezgranicznym zaufaniem, lub kiedy trzymam to małe, drobne, delikatne ciałko na dłoni nie mam żadnych złudzeń, że dbanie o te dwa Skarbki to wspaniała rzecz.

"Przyszedłem wyrównać rachunki"

2011-06-18T22:04:00.003+02:00

Kończący się tydzień był jednym z tych, które nie przytrafiają się zbyt często takiej osobie jak ja. Był to tydzień szalenie pozytywny, jednak gdzieś w tym szaleństwie ciągle przeplatały się jakieś myśli. Egzamin zawodowy przebiegł zaskakująco lekko. Tak lekko, że mam pewne obawy co do jego wyniku. Na początku tygodnia podjąłem również pewną dość ważna decyzje. Czuję, że postąpiłem dobrze, jest mi o wiele lżej. Z drugiej strony wiem, że ta decyzja sprawiła, że dalsza część mojego życia nie będzie taka, o jakiej marzyło "serce", a taka, którą planował "rozum". W jednym i drugim wariancie będę czuł się nieźle. Pojawiła się jednak myśl, że coś mi uciekło i nie był to drobiazg. Cóż, moja filozoficzna część mnie będzie miała kolejny powód do kontemplacji. Dobre na bezsenność, polecam.

Kolejna część tygodnia stała pod znakiem dobrej zabawy. Było dokładnie tak, jak lubię. Chociaż z drugiej strony po raz kolejny uświadomiłem sobie, że świat zmierza w nieco innym kierunku niż ja. Dotarło do mnie też, że parę rzeczy mnie przez to ominęło. Nie jest to właściwie niczyja wina, ciężko nawet stwierdzić, że moja. Zwyczajnie na pewnych sprawach zwyczajnie się nie znam i nie mam (nie miałem?) wystarczająco dużo chęci, aby się tego nauczyć. Nie ma co się na tym rozwodzić, bo nic to nie da. Nic nie przysłoni pozytywów tego tygodnia. Uśmiech wywołuje też myśl, że to nie był jednorazowy tydzień w te wakacje i będziemy się starać, aby było ich jak najwięcej.

Ogień w szopie!

"Józek nie poszedł do szkoły"

2011-03-02T21:11:00.004+01:00

"jadą czterej jeźdzcy..."

2011-02-03T15:05:00.002+01:00

Kurczę, zupełnie o nich zapomniałem, ostatni wpis był niemal rok temu. Teraz jednak, za sprawą reklamy na MMZielona Góra postaram się dodawać je w miarę regularnie i dość często. Natomiast tą masę zielonogórzan, jaka zaleje mój blog proszę o podawanie miejsc z których pochodzą zdjęcia (w miarę możliwość, oczywiście), gdyż ja zupełnie o tym nie pomyślałem, a fotografie nie są najnowsze i zwyczajnie nie pamiętam (tym bardziej, że nie znam miasta tak dobrze).

brak zdjęcia jest najważniejszy

2011-01-02T17:28:00.004+01:00

Nawet nie zauważyłem, że tyle czasu minęło od ostatniego wpisu. Pochłonął mnie facebook, przestawiły mi się ikony stron w ulubionych i zupełnie zapomniałem, że mam bloga (na którego i ta nikt nie wchodzi)

Jakby ktoś jeszcze nie zauważył, rozpoczął się nowy rok. Jego początek, jak również końcówka starego upłynęły mi w bardzo miłym towarzystwie Pewnej Pani.

Przyszły rok zapowiada się nieco wariacko, co dla mnie flegmatyka może być trochę trudne, ale raczej dam radę. Najważniejsze to się nie denerwować.

Myślę, że napiszę tutaj jeszcze kiedyś, jednak nie mam pojęcia kiedy to nastąpi, więc jeśli cholernie zależy Ci na śledzeniu mojego nędznego, nudnego życia to zapraszam na Facebooka lub Twittera. Jestem tak bardzo społecznościowy.

2010-10-12T19:05:00.002+02:00

Moje ostatnie "dzieło".

Ogólnie troszkę zamieszania się zrobiło, a mówiąc w przenośni, dwa lądy się od siebie odsunęły a ja znalazłem się bardziej po środku. Mimo wszystko jak zwykle mam do tego ogromny dystans i odnoszę wrażenie, że wszyscy się za bardzo przejmują, a pewnie to ja jestem ignorantem.

Poza tym jest naprawdę miło i przyjemnie, w dodatku wyjątkowo dobrze mi się dzisiaj rysowało. Muszę sobie kupić ołówki w końcu i popróbować w domu.

2010-10-05T18:01:00.001+02:00

takie odmienne trochę, przeciwstawne.

Oba lubię.

spóźnione

2010-09-22T20:22:00.003+02:00

Zupełnie zapomniałem napisać o sierpniowym wypadzie do Krakowa na 5 dni z moją Panią. A że już trochę czasu minęło, nie będę pisał zbyt wiele, tylko zaprezentuje moje (w sumie pierwsze) efekty moich polowań.

dużo więcej kurzu

2010-08-13T10:28:00.004+02:00

Wróciłem z Przystanku Woodstock. Utwierdził mnie on w dwóch przekonaniach, po pierwsze, każda edycja jest inna, po drugie, w powoodstockowy poniedziałek zawsze pada deszcz.

Na 16 Woodstocku, jak napisałem w tytule, było zdecydowanie więcej kurzu. Tego dosłownego i tego "metaforycznego". Bo woodstockowy kurz kojarzy mi się z klimatem tej imprezy, a w tym roku poczułem go dużo bardziej niż w 2009 roku. Było więcej czasu z przyjaciółmi, ekipą, więcej chodzenia, więcej rozmów, a muzyka bardziej była tłem do spotkań niż główną "atrakcją" imprezy. Przez to ominęło mnie parę koncertów, na większości nie pogowałem, stałem gdzieś dalej. Trochę żałuję, ale z drugiej strony miałem przyjemność słuchania muzyki w gronie znajomych, z którymi równie świetnie się bawiłem. Mimo to kilka występów udało mi się "zaliczyć"

Łąki Łan- Świetny koncert. Świetna zabawa, świetne stroje, różne rzeczy rzucane ze sceny (koszulki, kwiatki, cukierki). Świetna sprawa. Kto nie był niech żałuje.

Papa Roach-energia, energia, energia! Studyjne wydawnictwa marnie do mnie przemawiają, taki trochę gimbusowy metal dla trzynastek. Jednak koncertowo, rewelacja. Byłem z moją Panią więc nie byliśmy pod samą sceną, ale mimo wszystko poskakałem i pośpiewałem.

Justyna Steczkowska-właściwie mieliśmy na nią nie iść, ale obiecywała coś nowego i ciekawość wygrała. Dodatkowo przyjechała moja mała siostrzyczka, więc z moją Panią wybraliśmy się bliżej sceny. I mocno zaskoczyliśmy. Było mrocznie, powoli, ale ciężko, klimatycznie i troche namiętnie. Bardzo pozytywne zaskoczenie.

Lao Che-mimo później pory, koncert naprawdę udany, oczywiście w świetnym towarzystwie. Czuło się taką energie płynącą ze sceny. Trochę szkoda, że grali większość z nowej płyty, liczyłem na więcej z "Powstania..", niemniej jednak ani trochę nie narzekam. Cover Siekiery był, "Życie jest jak tramwaj" było, "Krzywousty" był, "Prąd stały..."też i "Chłopacy" również, więc miód.

Arka Noego- tak, to właśnie TA Arka Noego o której myślicie. Pogo, ściany śmierci, masa ludzi na rękach (łącznie z na oko 6-letnią dziewczynką). Czego chcieć więcej? Mam nadzieję, że wygrają Złotego Bączka sceny folkowej i za rok zagrają na dużej scenie.

Girl In A Coma oraz Life Of Agony-zawód, zawód, jeszcze raz zawód. Dziewczyny grały nieciekawie, bez kopa, a Life Of Agony zwyczajnie nudno i bezpłciowo. Na tło do siedzenia na trawie i rozmowy nadawali się idealnie, ale nie po to zostali zaproszeni.

Titus Tommy Gunn-Chyba najbardziej wyczekiwany koncert. Titi oczywiście nie zawiódł, zagrał tak jak sobie zamarzyłem, jednak publika mówiąc brzydko, dała dupy. Ja jednak bawiłem się bardzo dobrze z Pysią, Pawełkiem, Wojtkiem i Piotrusiem . Tańczyliśmy wszystko oprócz pogo.

Tonic-słuchane z poziomu namiotu, u stóp wzgórza ASP. Miało być nastrojowo, romantycznie, do poprzytulania się z moją Piękną. Wyszło ostro i energicznie, szkoda, że nie byliśmy bliżej.

Jelonek-na pożegnanie z Woodstockiem-laureat Złotego Bączka. Utwory prawie identyczne jak rok temu, z paroma wyjątkami. Jednak zagrane było jakby ciężej. Tym razem nie odpuściłem i na chwilkę zostawiłem swoją Lubą i biegłem pod scenę. Później wracałem mokry, zakurzony i szczęśliwy. Swoją drogą, ciekawe czucie, kiedy będąc na rękach, nagle czujesz, że nikt Cie nie trzyma i spadasz na plecy z wysokosci 2 metrów.

Woodstock pożegnał nas tradycyjnie deszczem, jednak w tym roku wydawał się nie tak bardzo uciążliwy jak poprzednio. Ogólnie pogoda przez cały czas trwania festiwalu była idealna: ciepło, ale nie za gorąco, trochę wiatru, trochę chmur.

Nie potrafię powiedzieć, który z moich Woodstocków był "lepszy". Teraz wiem, że każdy jest inny, niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju. I dlatego już czekam na 17. Najpiękniejszy Festiwal Na Świecie!

2010-07-27T13:58:00.003+02:00

Do mojej zajezdni zawitał dziś kolejny autobus. Wyjątkowy, piętrowy Man Lion's City DD w malowaniu berlińskiego BVG (moim zdaniem, jednego z najładniejszych na świecie).
Podobnie jak w Berlinie, będzie on obsługiwał linię turystyczną 100 łączącą wszystkie ważne zabytki w mieście.

2010-07-19T15:49:00.003+02:00

Tak jest, wywiesiliśmy bezczelnie na balkonie reklamę Muzycznego Bloga. Potem poszliśmy zrobić jej zdjęcie co dało nam jedyną w swoim rodzaju reklamę, którą rozsyłamy po świecie.

A za 10 dni zawiśnie ona dumnie na woodstockowym polu i 400 tys. ludzi będzie ją podziwiać.

Nie mogę się doczekać tego, że dostąpię zaszczytu przebywania w miejscu gdzie każdy jest dla każdego miły i życzliwy, gdzie nikomu nie dzieje się krzywda, a wszyscy są uśmiechnięci. Przez 5 dni będę mieszkał w Idealnym Mieście, z którego centrum będzie grana wspaniała muzyka.

niech się wstydzi ten co robi, nie ten co widzi.

2010-06-06T20:47:00.002+02:00

Za mną półmetek praktyk. Nie wiedziałem jak tam będzie, ale nie jest źle. Właściwie teraz więcej nic nie robię niż robię, ale czasem pomagam choć mam rączki małe i niewiele zrobię. Szkoły nie mam, więc można powiedzieć, że mam wakacje na 50%. Podoba mi się to, że po powrocie z firmy do domu nie muszę robić zupełnie nic. W końcu mogę każde popołudnie i wieczór przeznaczyć na relaks i odpoczynek.

Dodatkowo, wreszcie zrobiło się ciepło i słonecznie, więc można bezkarnie pojeździć rowerem. Dzisiejsza przejażdżka była szczególnie miła, bo nie dość, że zrobiliśmy zupełnie spontanicznie 52 kilometry to spędziłem chwilę z moją Panią, co w połączeniu z piękną ciepłą (może trochę za bardzo, w najgorszym momencie mój rowerowy licznik pokazywał 35 stopni) słoneczną pogoda daje bardzo mile i pozytywnie spędzony dzień, których wiem, że będzie więcej.

Ostatnio także coraz częściej myślę o nadchodzącym Przystanku Woodstock. Uświadamiam sobie powoli, że właściwie zostało już niewiele dni. I bardzo dobrze, bo drugiego takiego miejsca na świecie nie ma.

Wiosna, ach to Ty!

2010-03-22T18:15:00.002+01:00

Nareszcie! W końcu możemy z czystym sumieniem powiedzieć, że mamy wiosne. Nie tylko w kalendarzu, ale także na dworze. W końcu zrobiło się ciepło i już nie mogę się doczekać, kiedy wyciągnę mojego jedno(no, w sumie patrząc na jego stan techniczny to półtora)ślada i będę jeździł i jeździł i jeździł... I jeżdżeniu nie będzie końca....

Rozpoczną się też jakże lubiane przeze mnie, polekcyjne spacery po zielonogórskim deptaku z moją Panią, a co za tym idzie wypatrywanie misiów i cierpliwe czekanie, aż moja Pani zrobi miliard zdjęć jednemu listkowi.

WIOSNA!!!

2010-02-20T13:19:00.002+01:00

Oglądając niedawno ich zdjęcia poczułem się trochę jak kronikarz. Wiele z nich już nie ma, zostały zdrapane, zasłonięte, wyblakły. Ostały się jedynie na moich zdjęciach.

A zima wyjątkowo wredna w tym roku, trzyma zawzięcie od sylwestra. Jednak w ostatnich dniach zrobiło się nieco cieplej i śnieg zaczął topnieć. W niektórych miejscach widać już nawet trawę.

To wszystko sprawia, że czuję się nieco bardziej wiosennie. Nie przytłacza mnie już tak ta zima, chce mi się spacerować, chce mi się roweru.

Najbardziej jednak chce już kwieceń i maj. Nie mogę się doczekać spacerów z Nią po zielonogórskim deptaku czy innych rejonach Zielonej Góry. Rok temu w kwietniu i w maju ogarniało mnie niesamowite szczęście radość, pogoda była niemal cały czas piękna. I taki obraz właśnie wykreował się w piątek w mojej głowie słuchając utworu Mogwai'a-Mogwai Fear Satan.

powrót

2010-01-25T12:32:00.003+01:00

Niestety, kiedyś trzeba było wrócić. Z jednej strony szkoda, że tak krótko, ale z drugiej mam wrażenie, że to było dłużej niż 3 dni. Nie będę się rozpisywał jak było bo było po prostu świetnie, i już. Cały dzień na nogach przemierzaliśmy krakowskie uliczki, z uśmiechem na twarzach grzaliśmy się przy koksowniku na przystanku przy Basztowej i biegaliśmy po Galerii Krakowskiej. Było tak jak chciałem, chcieliśmy, cudownie.

Dziękuję mojej Pani, która cały czas towarzyszyła mi obok.

:)

2010-01-18T23:22:00.005+01:00

Bardzo przyjemny dzień się kończy. Bilety i plan zakupione, pokój ostatecznie potwierdzony.

To już naprawdę niedługo.

Coraz bardziej się nakręcam, coraz bardziej nie mogę się doczekać. Ale do czwartku jeszcze trochę czasu. Nawet perspektywa wstania o 3.00 i 9 godzin w autobusie mnie nie przeraża. Nic mnie nie przeraża.

Jestem cholernie szczęśliwy. Będę miał nowe zdjęcia, będę jeździł tramwajem, będę się uśmiechał. I to nic, że byłem tam już tyle razy. Teraz będzie inaczej, z Nią.

"and i will try..."

2009-12-22T20:49:00.003+01:00

Uh, trochę nie pisałem. Natłok zajęć, brak weny, lenistwo? Wszystko po trochu, a tego drugiego rzadko doznaje. Mam dużo miśków i przybywają kolejne, a wstawienie wszystkich jest niczym toczenie głazu przez Syzyfa. Niemniej jednak wrzucę jakieś w najbliższym (mam nadzieje) czasie.

Jak wiadomo powszechnie, zbliżają się święta. Oprócz lampek na ulicach i porządku w pokoju, atmosfera świąt jest średnia, a nawet mogę powiedzieć, że z roku na rok jest coraz gorzej. Starzeję się. Co nie zmienia faktu, że światełka na ulicach, w witrynach sklepowych zawsze przyciągały moją uwagę.

Dzisiaj postanowiłem zrezygnować z ostatniego dnia zajęć lekcyjnych w tym roku i spędziłem miły poranek przedpołudnie i popołudnie z moją Kobietą, której za dzisiejszy dzień chciałbym z tego miejsca serdecznie podziękować. Lubie takie dni, kiedy Ona do mnie przyjeżdża i nie robimy nic ważnego tylko leżymy sobie na łóżku bezmyślnie gapiąc się w telewizor albo buszujemy po necie śmiejąc się ze wszystkiego i wszystkich. A już za około miesiąc będziemy sobie spacerować po Krakowie i robić zdjęcia wszystkiemu co się rusza i nie rusza by wieczorem wrócić do pokoju, zjeść kolacje i lenić się aż do rana. I ta perspektywa mi się ogromnie podoba, bo uwielbiam robić z moją Kobietą nic szczególnego.

aha, korzystając z okazji, życzę wszystkim czytającym i nie czytającym tego bloga wesołych świąt i błogiego lenistwa.

2009-11-30T20:49:00.002+01:00

Takie małe podziękowanie, dla tej Pani, która jest obok na zdjęciach, za to że jeszcze mnie znosi :)

Maria ma syna

2009-11-21T16:33:00.002+01:00

Kolejne, najświeższe, bo z wczoraj.

ten żółty przywędrował chyba nie dawno.

2009-11-14T11:51:00.002+01:00

-"kuku, nie chowaj sie, tylko zrobie zdjęcie i juz sobie ide."

Swoją drogą, to miłe, kiedy stoisz na srodku chodnika, robisz Miśkowi zdjęcie i nagle ludzie z zaciekawieniem go dostrzegają.

z nieba przyleciał mój, wielki przyjaciel.

2009-11-11T17:05:00.004+01:00

Dawno nie wrzucałem Misiów. W ogóle ostatnio zaniedbuje bloga, ale to przez nawał zajęć, szkoła projekty itd. Postaram się poprawić, ale nie obiecuje. No, ale dość pisania, czas na misiaczki, dziś 5:

Coma, 6.11.09, Zielona Góra, Kawon

2009-11-07T19:44:00.003+01:00

Tak, drugi koncert tegoż zespołu w moim życiu stał pod znakiem zapytania. Jednak w końcu, niecały tydzień wcześniej kupiłem bilecik i w piątek, udałem się z moja Panią do Piwnicy Artystycznej Kawon poszaleć troche z panem Roguckim i resztą.

Koncert miał sie zacząć o 19. Na miejsce dotarliśmy oczywiście za wcześnie, ale wyszło nam to na dobre, bo, mimo paru zawiłości mieliśmy dobre miejsca. Panowie zamiast o 19 wyszli około 20, co nico ostudziło mój zapał.

Występ oceniam średnio. Tzn, było w porządku, zdarłem gardło, napogowałem się, ale jednak brakowalo czegoś. Nie znam zespołu tak idealnie, od A do Z, więc moim zdaniem setlista była, taka sobie. Nie chce powiedzieć, że słaba bo było to, co chcialem- "Zaprzepaszczone Siły...", "Trujące Rośliny", "Świadkowie..", czy "Transfuzja". Czekałem, zwłaszcza na ten pierwszy utwór, bo czułem lekki niedosyt po majowym koncercie na Bahanaliach. Reszta setlisty, czyli wypełnienie tego na co czekałem to były piosenki, które raczej słabo znam lub słabo mi podchodzą, co jest małym minusem. Ale i tak bawiłem się świetnie.

Na minus oceniam też powierzchnię klubu. Poprostu jest za mała na taką liczbę ludzi jaka przyszła. Było strasznie duszno co przyczyniło się do tego, że nie dotrwaliśmy do końca. Trochę, żałuje, bo na bisach zagrali "Popołudnia..", ale i tak koncert, mimo mieszanych uczuć, nie był taki zły, bawiłem się dobrze, nogi mnie bolały i o to właśnie chodzi.

Moja Muzyka-Godspeed You Black Emperor

2009-09-28T21:49:00.005+02:00

Artysta: Godspeed You! Black Emperor

Tytuł: F#A#∞

Zgliszcza... Kiedyś była tu pewnie wioska, małe miasteczko lub przedmieścia, trudno powiedzieć, nawet nie wiem jak się tu znalazłem. Wszędzie pełno zniszczonych domów, sklepów, pełno krwi... Gdzieniegdzie jeszcze coś się pali. Przed jednym z „domów” siedzi mężczyzna, patrzy przed siebie i mówi do nikogo, zdaje się, że opowiada o tym co tu się stało.

The car's on fire and there's no driver at the wheel

Mówi tak spokojnie, ale łatwo wyczuć, że stała się tutaj ogromna tragedia. Opowiada, a ja stoję obok niego, słucham i oczami wyobraźni widzę to wszystko..

A było tak:
Budynki runęły na siebie
Matki wyciągały dzieci z gruzów, wyrywając z rozpaczy swe włosy
Sylwetki wygłądały tak pięknie na tle płonącego nieba

W jego opowieści pojawia się też kobieta, jednak jej tutaj nie widzę. Czyżby zginęła?

Z pewnością była to dolina śmierci
Otwarłem mój portfel
I był pełen krwi

Idę dalej. Tym razem towarzyszy mi cisza. Straszna, wszechogarniająca, przenikliwa cisza, która w połączeniu z miejscem, gdzie nie został już kamień na kamieniu przyprawia o dreszcze. Jednak i ja, tak samo jak ten człowiek, jestem spokojny. Idę środkiem ulicy, wszystko jest na wyciągniecie ręki, ale mimo wszystko czuję, że nie jestem tutaj obecny. Jakby mój umysł był gdzieś indziej, a oczy widziały co innego... Ulica zdaje się nie mieć końca..

Nagle, jakby ze snu, wyrywa mnie dziecko. Mały radosny uśmiechnięty chłopiec z piłką. Chce się bawić. Mimo tragedii jaka się tu stała, on wciąż pozostał beztroski. Nikt, ani nic mu nie odbierze dzieciństwa. Obraz jednak zanika...

Ja tymczasem pojawiam się w mieście. Duża metropolia. Po drugiej stronie ulicy jakiś człowiek w podartym ubraniu chodzi w kółko i krzyczy. Trudno go zrozumieć. Idę dalej, a on cichnie. Dookoła czuć atmosferę niepokoju, zdenerwowania. Skręciłem w jakąś boczna uliczkę, zupełnie pustą. Nie ma tu ani jednego samochodu, ani jednego człowieka. Domy tutaj także stoją samotne, nikogo w środku. Gdzie się wszyscy podziali? Uciekli w obawie, że spotka ich to samo co tego człowieka siedzącego przed zniszczonym domkiem?

Wchodzę do jednego z mieszkań. Nikogo nie ma. Jednak wszystkie przedmioty pozostawione w swoich „naturalnych” pozycjach. Wygląda na to, że domownicy zostali czymś zaskoczeni i chcieli jak najszybciej opuścić to miejsce. W kuchni na stole otwarta gazeta, obok kubek z herbatą, niedokończona bułka. Wchodzę do łazienki. W zlewie szczoteczka do zębów na której widać jeszcze ślady pasty. Obok poprzewracane kubki, perfumy..Na podłodze ręcznik. Idę dalej. Salon. Tutaj pootwierane szafki, niektóre puste, z innych wyrzucone ubrania. Porozrzucane książki, na stole leży wazon z rozlaną wodą, na podłodze kwiaty. Kolejny pokój-dziecięcy. Wszędzie pełno zabawek, przy oknie stoi łóżko, niepościelone.. W rogu łóżeczko, a w środku mały, pluszowy miś. Maluch pewnie za nim zatęski... Czuję jak w moich oczach pojawiają się łzy.. Wychodzę.

Znów pusta ulica. Znów przenikliwa cisza. Gdzieś słychać muchę...

Udało mi się stamtąd wydostać. I znów ruchliwa ulica. Tym razem ludzie wyglądają na jeszcze bardziej przejętych. Szybkim krokiem, każdy z nich zmierza w swoją stronę. Na boku jednak jakiś reporter prowadzi wywiad, chyba z bezdomnym:

-d’you think the end of the world is coming?

-the preacher man says it’s the end of time...he says that america’s rivers are going dry. the interest is up, the stock market’s down. you guys have to be careful walking around here this late at night...this...this is the perfect place to get jumped.

-but d’you think the end of the world is coming?

no. so says the preacher man but...i don’t go by what he says.

Czuć jednak w powietrzu, że coś się zbliża. Być może nie jest to koniec świata, ale na pewno coś niedobrego. Niebo przykrywają czarne chmury, a ludzie bięgną do ogromnej hali. Biegnę z nimi. Atmosfera jest coraz bardziej napięta. Cokolwiek się stanie, cokolwiek przybędzie, będzie miało katastrofalne skutki, przyniesie śmierć, cierpienie wielu istnień. Tymczasem w hali panuje cisza. Jakby wszyscy się pogodzili z losem i czekają, aż przyjdzie i uczyni swoją powinność. Jedni patrzą na drugich. Matki tulą swoje dzieci do siebie, ocierając łzy. Odnoszę wrażenie, że niektórzy aż się niecierpliwią. Chcą mieć to już za sobą. Ale co? Tak naprawdę nikt nie wie co się stanie, ale wszyscy wiedzą, że stanie się COŚ. A ja? Obserwuję ten tłum. Serce wali mi jak młot, a mój wzrok przeskakuje co chwile, z jednej twarzy na drugą...

Nagle, ni stąd ni z owąd pojawia się jakiś nieznany głos. Śpiew. Niewinny, przenikliwy, straszny. Krąży wśród ludzi... Tak śpiewa śmierć?

Głos cichnie... Wśród ludzi, zdaje się wyczuć teraz ogromną solidarność. Wszyscy są już gotowi na najgorsze i wspierają się nawzajem. Wstają pomagają sobie, rozmawiają ze sobą, każdy każdemu jest bratem.

I znów pojawia się głos, tak jakby odezwały się wszystkie ich myśli. A wszyscy myślą o tym samym.

Where we going...?

Jedno pytanie, być może najważniejsze w ich życiu, ostanie... Czy bez odpowiedzi?

I znów cisza, która trwa i trwa...

Po trzech długich minutach, przerywa ją wiatr. Silny, zimny porywisty. Czyżby początek końca? Chyba tak.

Dzieci tulą się do rodziców. Inni wiercą się w miejscu, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Wiatr się wzmaga.

Nagle potężny huk, uderzenie. Wielka fala uderzeniowa. Ogromna, nieokiełznana moc niszczy wszystko co napotyka na swojej drodze. Dumnie, dostojnie przemierza miasto, niszcząc i zabijając... A gdy ustaje, na ziemi nie zostaje zupełnie nic.

Ja tym czasem otwieram oczy i cały zalany łzami i potem uświadamiam sobie, że skończyła się płyta, na której jest coś więcej niż muzyka. Jest to bowiem „soundtrack końca świata”.

Spalam się...

2009-09-26T15:02:00.004+02:00

Zielona Góra, dworzec PKS. Ten już był, z tym że w innym miejscu. Wędrowiec.

2009-09-23T19:29:00.002+02:00

Kolejny sie objawił. Mimo, że obdrapany, wciąż uśmiechnięty. Optymista

Moja Muzyka-Refused

2009-09-21T20:41:00.006+02:00

Na początku bloga napisalem, że będę pisał o muzyce. Więc tak oto nadszedł ten dzień i rozapoczął się cykl [?] w ktorym będę przybliżał troche to czego na codzień słucham sobie radośnie. Na początku Refused.

Refused- zespół powstały w 1992 roku w Umei w Szwecji, grający post-hardcore, lub, jak ja to nazywam, nawiązujac do najlepszej z płyt- przyszłą formę punka.

Zespół wydał 3 (nie licząc kompilacji demów i epków) płyty, z czego każda jest lepsza od poprzeniej. Pierwsza, This Just Might Be The Truth, jest moim zdaniem najsłabszą płytą, ale wciaż dobrą! Kolejna, Songs To Fan The Flames Of Discontent, wydaje się trochę szybsza, żywsza, mniej hmm.. "garażowa". Niemiej jednak czuć postęp...

Aż wreszcze nadchodzi rok 1998 i na świat przychodzi The Shape Of Punk To Come, czyli wspomniana już przyszła forma punka. A zespół w tym czasie...zwyczajnie się rozwiązuje. Ale może to i lepiej bo lepszego podsumowania działalności nie mogli sobie wymarzyć.

Jestem gotów stwierdzić, że jest to album idealny i w moich oczach (uszach?) jeszcze przez długi czas taki będzie. Ściągnałem go zupełnie przypadkiem (jak sporą część moich favów) i do teraz nie mogę się od niego oderwać. Moc, moc, energia i jeszcze raz moc! Ten wokal, te rify...Ta płyta aż kipi młodością, szaleństwem, zabawą, ŻYCIEM!

Wyobrażam sobie siebie za 40 lat lub więcej, siedzącego na fotelu z wnukami na kolanach puszczającego maluchom tą płytę i mówiącego "przy tym kochane dzieci, wasz dziadek skakał po całym pokoju i śpiewał razem z Dennisem "can i scream! yeah!".

"czasem jestem sobie taki podróżnik..."

2009-09-17T18:35:00.008+02:00

uh, w końcu się zebrałem na kolejny wpis, a właściwie by wstawić kolejne misiaczki. Tym razem chciałbym tez podziękować Kobiecie Mojego Życia, za to, że mi dzielnie pomaga i również fotografuje (nie tylko misie) i z która stwierdziliśmy wspólnie, że te misiaczki same decydują, kiedy nam się pokaża i w jakim miejscu.

2009-08-29T12:28:00.004+02:00

Kolejna wycieczka do Zielonej Góry to kojelne zdjęcia Miśków, w kolejnych zadziwiających mnie miejscach.

2009-08-22T11:46:00.004+02:00

Przeszukując folder z fotografiami natrafiłem na jeszcze jedno zdjęcie z Misiami. Jak widać, niektóre nie lubią być samotne.

Misie

2009-08-21T17:39:00.010+02:00

W mieście, w którym się ucze i w którym przez 10 miesięcy spędzam więcej czasu niż w domu, a mianowicie w Zielonej Górze, oprócz Kobiety mojego życia znalazłem coś jeszcze-Misie.

Są wszędzie, na murach, na znakach, na słupach, na tablicach.

Zaintrygowały mnie. Zastanwiam sie ile ich jest, gdzie znajde następnego. A pojawiają się niespodziewanie, w miejscach, gdzie nawet nie przyszłoby nam do głowy, że mogą się tam ukryć. Nie raz idąc przez miasto trafiłem na jakiegoś. Są uśmiechnięte, smutne, cwaniackie...

Postanowiłem robić ich zdjęcia. Zamieszczam je na swoim fotoblogu, jednak pomyślałem, że może być to ciekawy temat na bloga. Poniżej znajdziecie te Misie, które już znalazłem, a kiedy odkryję parę nowych na pewno znów o nich coś napisze.

2009-07-29T15:50:00.001+02:00

Jadę na woodstock. Wracam 3 sierpnia.

dziś

2009-07-26T23:18:00.004+02:00

Czekałem na ten dzień prawie miesiąć...19 dni... Czuje, że pownienem coś napisać. Problem w tym, że nie bardzo wiem co, bo nie chce opowiadać co się dzisiaj działo, to nie jest ważne. Ważne jest, że dzisiejszy dzień BYŁ, że w końcu się go doczekałem.

Dzisiaj odkryłem coś nowego. Odryłem, że niebo, odbite w Jej oczach wygląda jeszcze piękniej niż zwykle.

Tak, jestem romantykiem, chyba w końcu to do mnie naprawde dotarło...

krk

2009-07-25T17:59:00.005+02:00

Kraków. Nie tak dawno miałem zaszczyt odwiedzić to miasto wraz ze zorganizowaną grupą młodych ludzi.

Miasto znam dosyć dobrze, nie byłem tam pierwszy raz (z tego co pamiętam to chyba 4 albo 5), więc nie interesowały mnie zabytki, zwiedzanie i takie tam. Pojechałem tam ze względu na klimat, bo Kraków, jak mało które miasto aż kipi od klimatu. Poprostu mógłbym tam pojechać z zamknietymi oczami, a i tak po chwili wiedziałbym gdzie jestem.

Ale pojechalem tam także z innego powodu-ludzie.

Drugi raz wybrałem tego samego organizatora koloni, ponieważ w tamtym roku nie miałem do nich nawet najmniejszych zastrzeżeń. Oczywiście troche się obawiałem, że to jednak katolicki obóz, a z moją wiarą jest jak jest, jednak moje obawy były niepotrzebne.

Ale wróćmy do ludzi. Ci byli równie wspaniali co w zeszłym roku. Magia takich obozów, polega na tym, że naprawde wielką sztuką jest kogoś NIEpolubić. Każda osoba jest jak z innej bajki, z innego świata, każda ma w sobie 'coś', taki zwiazek indywidualności. A najlepsze jest to, że z każdą z tych indywidualności można znaleźć wspolny język, płaszczyznę, na której można sie porozumieć i polubić, a następnie, przez 10 dni tak strasznie się do siebie przywiązać, że aż szkoda potem wracać. Dlatego za rok (mam nadzieję) znów pojadę.

Teraz pozostało mi czekać na Przystanek Woodstock, czyli spełnienie mojego marzenia.

Korzystając z okazji zapraszam na mojego zdjęciobloga ;)

oczekiwanie

2009-07-24T15:31:00.002+02:00

Czuje coś dziwnego. Serce wali mi jak młot. Czuję, że jeszcze chwila i wybuchne. Z każdym dniem jest trudniej. Dodatkowo ten strach.

Ale już niedługo, jeszcze troche, wytrzymam. W końcu wiem co mnie czeka.

Chociaż strach nie minie. Będzie mi towarzyszył cały czas, za każdym razem, kiedy będę gdzieś dalej będzie rósł i wzmagał się. Tak bardzo chciałbym mieć to już za sobą, mieć pewność, że nic złego już mnie nie spotka, że cały czas będę szczęśliwy. Może jestem głupi, ale wiem czego chce, a chce przyspieszyć czas. Nie cofnąć, nie chce wracać do dawnych lat.

Wtedy byłem pustą szklanką, słabą, niestabilną. Wtedy egzystowałem, żyłem "bo tak", bez celu, bez motywacji. Aż do dnia, kiedy mój bóg przeszedł przeze mnie całkowicie, kiedy doznałem czegoś, czego nie da się opisać. Moja szklanka zaczeła sie wypełniać, z każdym dniem bardziej.

Niecały tydzień temu, czułem jak wypełniła się po brzegi, a po pewnym czasie, zaczęło się "przelewać"... Co jedynie utwierdziło mnie w tym, że to co ja uważam za boga, naprawde nim jest i naprawde jest we mnie. Teraz chce uciec w przyszłość z tym, co sprawia mi takie szczęście. Wiem, że w przyszłości przyjdzie taki dzień kiedy nic mi już tego szczęścia nie odbierze, dlatego nie chce czekać, nie chce żyć w niepokoju, w strachu, w niepewności. Chce być z moim Szczęściem.

To niesamowite, jak pod wpływem silnych emocji człowiek się zmienia. Ja się zmieniłem, czuję to.

Następnym wpisem będzie relacja z obozu, bo wypadałoby coś niecoś opowiedzieć.

+/-

2009-07-09T22:06:00.002+02:00

Plus i minus. Sprzeczność. Dlaczego tak? Bo będe pisał o czymś, czego nie potrafie wyrazić słowami.

A jest to we mnie od pewnego czasu. Siedzi, głęboko i rośnie, rośnie rośnie. Z dnia na dzień jest coraz większe, intensywniejsze. Nie przestaję o tym myśleć, nie daje o sobie zapomnieć. Nie, ja nie chcę o tym zapomnieć, nawet na chwile. Chcę o tym myśleć, chce to czuć, chcę, aby było, aby rosło, aby nigdy nie znikneło. Można powiedzieć, że nie potrafie bez tego żyć.

Chciałem napisać, że to jest jak narkotyk, ale to słowo kojarzy się z czymś złym. A to jest dobre, wspaniałe, cudowne i piękne. Nie chce, żeby to minęło i zrobie wszystko żeby nigdy nie minęło.

Długo zastanawiałem się czy warto o tym napisać jednak po rozważeniu wszystkich za i przeciw stwierdziłem, że niech ten blog sie na coś przyda.

Zdjęcie przypadkowe, nie ma na celu zobrazowania tego co napisałem. Chociaż gdyby się tak przyjżeć, zastanowić...

Bóg

2009-06-28T13:19:00.001+02:00

Niebo. Co ono ma w sobie, że za każdym razem się nim zachwycam?

Ma w sobie coś co ja nazywam bogiem-piękno.

coś.

2009-06-27T11:06:00.002+02:00

Kurcze, sto lat mnie tu nie było. Przydałoby sie coś napisać.

Co u mnie?

Jak powszechnie wiadomo, rozpoczęły się wakacje. Skończyła się szkoła, właściwie druga klasa w Zespole Szkół Budowlanych w Zielonej Górze. Był to bardzo ciekawy rok.

Oczywiście druga klasa okazała się o wiele bardziej wymagająca, ale to standard. Może, gdybym choć odrobine więcej przyłożył się do nauki czy projektów, to średnia na koniec roku byłaby wyższa, ale 4.18 jest zadowalająca i nie mam zamiaru narzekać. Poza nauką też w porządku. Wydaje mi się, że jako klasa bardziej się zgralismy, dogadaliśmy. Na pewno pomógł w tym biwak, który również oceniam bardzo pozytywnie.

W życiu (hmm...) prywatnym też zaszło pare zmian, oczywiście na lepsze, ale nie wiem czy mam zamiar się nad tym rozwodzić, bo kto ma wiedzieć ten wie jak jest. A jest dobrze, bardzo dobrze. Nauczyłem cieszyć się życiem, dostrzegać jego pozytywy, jednak wciąż patrze w przyszłość z obawą, strachem -jak to będzie?, - czy sobie poradze?. Ale wiem, że mogę liczyć na pomoc i wsparcie.

Na zdjęciu zachód słońca widziany z mojego okna.

opuszczone

2009-05-16T20:24:00.001+02:00

W ostanim czasie zainteresowała mnie (o ile można to tak nazwać) katastrofa w elektrowni Czarnobyl, a właściwie to nie sama awaria i wybuch reaktora, ale dramat i tragedia miasta, które znajdowało się w jego pobliżu. Miasta Prypiat, bądź Prypeć (jak kto woli).

Jak głosi wikipedia, Prypeć to miasto w obwodzie kijowskim, obecnie znajdujące sie przy granicy z Białorusia. Dawniej był to teren ZSRR. Miasto założono 4 lutego 1970 roku i było ono domem dla pracowników elektrowni. Elektrowni, która ich stamtąd później wygoniła.

Prypeć to miasto idealne. Nowoczesne, gdzie wszystkie ważne obiekty znajdowały się w ścisłym centrum, Jest tam nawet park rozrywki.

Jednak 26 kwietnia 1986 roku, ten spokój i ład został zburzony, przez reaktor nr. 4 elektrowni Czarnobyl. Dzień później rozpoczęto ewakuację miasta. Prypiat tym samym straciło mieszkańców, straciło szanse na rozwój, przestało być "komunistycznym rajem", ale zyskało coś zupełnie nowego - nowy klimat, który ja niestety znam tylko ze zdjęc. Bo właśnie widok, lalek, leżących na łóżkach obok masek gazowych w przedszkolu, czy pozostawione na biurku w jednym z mieszkań, rodzinne zdjęcia sprawił, że, zacząłem się zastanawiać nad tym, jak ja zniósł bym taką ewakuacje. Co zabrałbym, ze sobą, a co zostawił? Co ze wszystkimi znajomościami, które zrodziły się w moim mieście? Czy wróciłbym tam kiedyś? A jeśli już bym wrócił, jak bym zareagował widząc "stare kąty", albo nawet rzeczy, które tu zostawiłem? Niestety, na żadne z tych pytań nie znalazłem innej odpowiedzi jak: "To poprostu trzeba przeżyć."

2009-03-26T21:26:00.001+01:00

Godzina dla Ziemi 28 marca 20.30

o co chodzi?

"Godzina dla Ziemi (Earth Hour) to ogólnoświatowa inicjatywa zorganizowana przez międzynarodową organizacje ekologiczną WWF po to, by przeciwstawić się największemu zagrożeniu dla naszej planety: zmianom klimatu. Na całym globie o jednej godzinie wyłączymy światła w naszych domach, firmach i budynkach publicznych. Zgasną iluminacje spektakularnych miejsc, m.in. Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, Koloseum w Rzymie, Opera w Sydney czy Most Golden Gate w San Francisco. "

czyli mówiąc po ludzku, w sobote 28 marca o 20.30 wyłączmy na godzine światła w naszych domach i przeznaczmy tą godzine Naszej Planecie. Ktoś może powiedzieć, że "takie włączanie i wyłączanie zabiera więcej prądu niż gdyby było włączone". Może i tak, ale to przecież oczywiste, że w godzine nic nie zrobimy,ale możemy dać Ziemi "odpocząć", a sami będziemy mieli czas na to aby pomyśleć, rozejrzeć się i przekonać się, że bez światła, telewizora, komputera itd. da się żyć...

To tylko godzina, więc nie ma się czego bać :)

http://wwf.pl/godzinadlaziemi/

tragedia

2009-03-18T19:22:00.001+01:00

Zdjęcie autorstwa panny Justyny, nieco prerobione przeze mnie.

Kojarzy mi się z nadchodzącą zagładą, katastrofą, z ogromną siłą, która jest blisko i zniszczy wszystko co napotka na swojej drodze.

Patrząc na to zdjęcie przychodzi mi do głowy pytanie: po co to wszystko, ten cały świat, to nasze życie, problemy, radości itd. skoro w jednej chwili możemy stracić to wszystko co wydaje nam sie cenne?

Moim zdaniem po nic, ale nie znaczy to, że trzeba wszystko "olać", zostawić i nie przejmować się. Trzeba o to dbać, walczyć, ale trzeba też podejść do tego z dystansem bo skupiając sie na jednym możemy nie zauważyć czegoś o wiele cenniejszego.

Ale to tylko moja opinia.

No i stało się.

2009-03-15T15:22:00.000+01:00

Długo z tym zwlekałem, bo w sumie nie wiem, czy jest coś naprawde interesującego co mógłbym przekazać światu, ale jak sie powiedziało 'a' to trzeba mówić dalej. Wydaje mi się, że ten blog będzie uzupełnieniem mojego fotobloga, czyli głównie będą królować, zdjęcia. Bo w końcu świat składa się z obrazów.

Ale żeby nie było zbyt monotematycznie, pojawią się tu także utwory, albumy, które moja skromna osoba uważa, za godne uwagi. Bo czymże byłyby obrazy bez dźwięków.

Ostatnim tematem, jaki przychodzi mi do głowy będą moje własne przemyślenia i relfeksje, ale pojawiać się będą raczej rzadziej niż częściej.

Ok, już kończe, bo wysławianie się raczej nie jest moją najmocniejszą stroną.